evet..
itiraf ediyorum..
kendimden utaniyorum:)

apar topar bir yerlere ulasma cabasi icinde, bir araba da olmasi gereken insandan fazlasiyla yola cikmistik. Bununla da kalmayip, yol calismasi nedeniyle yolun tek serit ilerleyen seyrine katlanamayip, ara yollardan birine daldik. Yolun tek yon oldugunu; karsidan gelen arac sahibi kadinin el kol isaretleri ile birlikte camdan disari bagirlasiyla farkettik..

evet..yol tek yondu. 2 serit olamayacak kadar dar olan bu yolda donmeye calisirken, olanlar oldu.

arabanin icerisinde ki hava bir anda degisti ve yerini tek bir ciglik aldi;

Tren geliyorrrrrrrrrrrr...

bir araba dolusu insan, yaklasan bir tren, ve donme cabalarim:)
Hayatim bir kare gibi gozumun onunden gecmedi, sadece filmlerde ki o -tren yaklasma- anlarini hatirladim.
Yol dar oldugundan tek bir manevra ile donemedik. Bu yetmiyor gibi yokus yukari cikmamiz gerekiyordu. Cunku raylar yokusun bitip yolun duzlestigi yere kurulmustu,  haliyle..

O kisacik anda, sadece arabayi ordan cikarmaya yogunlasmistim. Ve sorular yumagi;

1.  neden bu tren gecerken yol kapanmadi
2.  neden o uykularimizdan uyandiran sesiyle yaklasmadi
3.  neden sinyaller yanip sonmedi..

bu arada cigliklar devam ediyor..
ve nihayet, ordan ciktik. Bir yandan da bakiyoruz. tren geldi mi :)

zaten tren o sekilde yaklassa idi,  Allah muhafaza kacabilirmiydik bilmiyorum. Hic birimizin aklina kapilari acip disari atlama fikri de gelmedi.

Arkamizi donup baktigimizda trenin istasyonda durmus oldugunu farkettik. Ve birkac dk once yasadigimiz bu heyecanin yerini garip duygular aldi...
ve garip gulusmeler..

Olumun soguk nefesi..